Gewoon, omdat het kon.
Extractie van de vier wijsheidstanden en een oorcorrectie, mompelden de verpleegsters ettelijke malen tegen al wie het moest of wilde weten. Ze zeiden het zonder hun lippen van mekaar te halen en gedempt, hoogstwaarschijnlijk omdat de betekenis en uitspraak van extractie hen niet helemaal bekend was en omdat ze zich afvroegen hoe het mogelijk was dat een stomatoloog ook plots oren kon fixen. Zeer louche allemaal.
Hoe dan ook, ik hou niet van verpleegsters. Hun spreektempo en intonatie zijn aangepast aan kinderen, oude mannetjes en ander volk dat er niet om geeft dat je tegen hen praat alsof ze debiel zijn. Dat zijn dan meestal ook debielen.
Bovendien hebben ze eeltige voeten, een onverklaarbare maar best griezelige fixatie op het vlechten van meisjeshaar en allen zijn ze gezegend met het talent om dingen achter te houden of simpelweg te liegen.
Zo heeft er geen enkele van die vrouwmensen de moeite genomen om me te melden dat er van eten, drinken, slapen en praten niet veel terecht zou komen in de volgende dagen, en dat mijn aangezicht op magische wijze de vorm en kleur zou aannemen van zowel rotte blauwe druiven als geblutste avocado's. Geweldig.
Het liegen weten de lieftallige ziekenzusters vaak ook handig te combineren met het doen-alsof-je-achterlijk-bent. Zo wist een bijzonder besnord exemplaar mij te vertellen dat het vreemd ruikende, duizeligmakende luchtje dat ik absoluut diep moest inademen, gewoon zuurstof was. Ofte "hoe maak ik me onnodig verdacht, les 1 ". Het boeiende beeld van hoe twee niet al te snuggere eeltvoetigen met al hun macht en wijsheid twee stijfbevroren ice packs tussen het drukverband probeerden te proppen, was het eerstvolgende dat ik - bij bewustzijn - mocht aanschouwen. Werkelijk kostelijk.
Zoals eerder vermeld werd mij te volgende dagen de mogelijkheid tot het uitvoeren van al mijn lievelingsdagtaken ontzegd. Hongerig, dorstig, moe en zwijgend keek ik dus naar Duitse soaps, als ik niet verlangend naar de klok aan het gluren was om te weten wanneer ik de volgende pijnstiller mocht trachten door te slikken, tenminste.
Na een tijdje weet je niet meer zeker hoe het met je is en wat je allemaal kan. De euforie was dan ook groot toen ik per ongeluk een ongemixt stuk peer in mijn gemalen fruitprut aantrof en bleek dat ik er nagenoeg probleemloos kon op kauwen. Sindsdien heb ik alles wat mijn pad kruiste aan diggelen geknabbeld, met als hoogtepunt de zak toch wel bijzonder harde en krakende M&M's. Het kleurlaagje, de chocola, de noot, die uitdaging, oh!
Groeten van een kersverse opstandige samenwerkende vennootschap tussen mijn maag en de draadjes die halsstarrig mijn opengereten tandvlees samen trachten te houden.
