De dag dat ik een schel van mijn been sneed

Je weet dat het tijd is om de haagschaar boven te halen als ‘Er zit een aap in ons huis’ en ‘Met de Jeep door het oerwoud’ door je hoofd schalt als je naar je benen kijkt. Gezien het onverstandig is om Samson en Gert-epifanieën te negeren, dook ik snel het bad in, krabbelde er luid godverdommeënd weer uit omdat het water te heet was en betaalde de prijs voor mijn haastigheid, bibberend en ten prooi liggend aan Schele Jimmy (vide infra). Na verloop van tijd achtte het bad zichzelf klaar om mij te ontvangen en na heel wat gereinig en geschrob was het tijd voor le moment suprême: de Verwijderinck der Beenbegroeiingen. Dat ging zoals gewoonlijk vlot, in al mijn enthousiasme dacht ik bij het zien van een verwonderlijk wit stukje been zelfs dat ik er als enige op deze aarde in geslaagd was mijn huidskleur (weliswaar lokaal) weg te scheren. Toen de hele boel begon te bloeden als een pasgeslachte koe en er een plakje Chiara tussen het mes bengelde, sloeg het enthousiasme prompt om in onpasselijkheid (en stiekem ook een beetje fascinatie), gevolgd door de heroïsche woorden: “Moeder, hebben wij nog pleisters?” Ja, dat hadden we.

De rest van het weekend was echter gedrenkt in positiviteit. Het kind op de trein dat zichzelf reeds aan het voorbereiden was op het rockster-leven door zijn gitaartje ritmisch tegen de tafel te meppen heeft mij niet kunnen breken. Dat één van The Gay People (meer daar over later) aan de overkant de hele dag T-shirtloos z’n huis liep te stofzuigen deed me ook niets. Qua huishoudelijke accidenten was het ook maar pover: slechts één “heup-tegen-tafelstoot”, één “vinger-tussen-de-schuif” en één “tong-kosmisch-hard-verbrand-maar-kan-dit-keer-nog-alles-smaken-zou-ik-immuun-geworden-zijn-laat-ons-niet-te-vroeg-juichen” – stunt. Bovenop dat alles was er nog steeds het schijfje been, dat er voor gezorgd had dat ik nu maar liefst 40 gram minder woog en dat eventueel heerlijk had kunnen zijn in spaghettisaus – tot ik besloot dat dat mijn veggieschap zou schenden en dat het waarschijnlijk niet helemaal legaal was om mensenvlees te serveren.

Toen werd het maandag, en maandag deed wat ie het beste kan: me omstreeks 17 uur laten beseffen dat ik de hele dag nog geen levende ziel gezien had, dat ik nog niet had gesproken, dat - als ik niet de hele dag naar de videorecepten van Manjula* had gekeken - de tientallen pagina’s geblaat over Beckett en Shakespeare al lang achter me zouden liggen en dat ik het niet op de examens mag schuiven dat het weer een onbeschrijflijk onvruchtbare, trieste dag was geweest. De mooie, zonnige, potentieel fantastische dagen verpest ik namelijk ook.

Toen at ik een halve pot goedkope Hema-snoepjes en waren mijn eeuwigexpanderend achterste en ik redelijk blij. Dat moest dan maar volstaan.


* Check Manjula op eigen risico: http://www.youtube.com/user/Manjulaskitchen

Tree table-y-spoon of ghee.